diana-ray Diana Ray

- Αν υπήρχε άλλη λύση, δε θα στο ζητούσα γιατί κι εγώ δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου...αλλά δεν υπάρχει μωρό μου άλλη λύση!...Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ριψοκινδυνεύω πολλά...Υποσχέσου μου Λιζ! Σε ικετεύω κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα σε προσέχω έστω κι αν είναι από μακριά! Θα είμαι φύλακας άγγελός σας! Να είσαι σίγουρη γι' αυτό! Όσο είναι στο χέρι μου τίποτα και κανείς δεν θα σας αγγίξει! Λίζυ δεν θέλω...δεν μπορώ να σας χάσω! Είστε η ζωή μου! Η μόνη οικογένεια που είχα ποτέ!... Υποσχέσου μου Λιζ! Αγάπη μου, υποσχέσου ότι δεν θα με ψάξεις, θα μείνεις μακριά! Θα συνεχίσεις τη ζωή σου! - Εντάξει Άλεκ, το υπόσχομαι! Προφανώς δεν έμαθε ακόμα, παρόλο που είμαστε παντρεμένοι, πόσο πεισματάρα μπορώ να γίνω...


Romance Suspense romântico Para maiores de 18 apenas. © ©2018

#ρομαντική #έρωτας #δράση #αγάπη #αγωνία #περιπέτεια #μαφία #ανατροπή
0
554 VISUALIZAÇÕES
Completa
tempo de leitura
AA Compartilhar

Κεφάλαιο 1

"And suddenly you know...

It's time to start something new

and trust the magic of beginnings!"

Λίζυ

2 μήνες μετά...

Έχω χάσει τις ημέρες. Δεν ξέρω τί μέρα είναι! Θυμάμαι μόνο ότι κοιμάμαι πολύ! Πού και πού νιώθω μια σουβλιά στην καρδιά, ένα σφίξιμο, προσπαθώ να είμαι ήρεμη!
Το παθαίνω όταν προσπαθώ να πάρω ανάσα. Νομίζω, ειδικά όταν έχω πολύ άγχος ή συμβαίνει κάτι άσχημο!
Λέω από μέσα μου ότι θα περάσει, όπως κάθε φορά! Και μετά ξανάρχεται!

Ανοίγω τα μάτια μου και προσπαθώ να σηκωθώ! Πονάει το κεφάλι μου - σίγουρα από τον πολύ ύπνο- καλύτερα να πάρω καμιά ασπιρίνη...

Βγήκα από το δωμάτιο και κατέβηκα κάτω. Πήγα στην κουζίνα.

Λ: - Τζέηκ; Τί κάνεις εδώ;

Τζ: - Λιζ! Σηκώθηκες!

Λ: - Ναι! Νομίζω αρκετά κοιμήθηκα! Από τον πολύ ύπνο νομίζω πονά το κεφάλι μου!...Καιρός ήταν να ξυπνήσω!

Τζ: - Ωραία! Αυτό είναι πολύ καλό!...

Λ: - Πού έχω βάλει αυτή την ασπιρίνη;..

Τζ: - Λιζ...θα σου φέρω έναν ωραίο χυμό να πιεις με σίδηρο και θα είσαι περδίκι!

Λ: - Αν μου υποσχεθείς ότι θα φύγει ο πονοκέφαλος, φέρε μου!...Πες μου όμως, τί κάνεις εδώ;

Τζ: - Μην ανησυχείς για μένα, ήμουν εδώ να σε προσέχω!

Λ: - Γιατί να με προσέχεις βρε Τζέηκ; Δεν είμαι κανένα μωρό...

Τζ: - Λιζ;...Λιζ, είσαι καλά;

Τί ήταν αυτό που ένιωσα; Μια ανατριχίλα με διαπέρασε!...

Λ: - Τζέηκ;...

Κάτι δε μου κολλάει!...Κάτι δεν πάει καλά! Το νιώθω! Γιατί με το που είπα...εκείνη τη λέξη, κάτι μέσα μου σφίχτηκε...η σουβλιά πάλι στο στήθος!

Ήρθε ο Τζέηκ και με βοήθησε να καθίσω!

Τζ: - Ηρέμησε Λιζάκι, όλα καλά! Πάρε βαθειά ανάσα! Είσαι καλά!

Λ: - Τζέηκ!

Τζ: - Εγώ είμαι εδώ Λίζυ μου!

Είπε και με αγκάλιασε!
Όχι! Κάτι δε μου κολλάει! Κάτι είναι λάθος! Η μυρωδιά του δεν είναι οικεία! Γιατί είναι ο Τζέηκ εδώ και με αγκαλιάζει; Άλλος έπρεπε να είναι...έτσι νιώθω!...

Λ: - Τζέηκ, εκεί δεν είχα κάποιες φωτογραφίες; Πού είναι;

Τζ: - Τί; Τί είπες;

Λ: - Εκεί πάνω είχα κάποιες φωτογραφίες.

Τζ: - Τις άλλαξες θέση Λιζ!

Λ: - Και πού τις έβαλα;

Τζ: - Δεν έχω ιδέα!...Έλα τώρα, χαλάρωσε! Θα σου φέρω το χυμό που σου έλεγα!...

Σηκώθηκα να περπατήσω! Πολύ άδειο μου φαινόταν το σπίτι σε κάποια σημεία...μόνο έπιπλα! Τίποτα άλλο!... Ένα αδιόρατο πέπλο ανησυχίας ένιωθα να κάθεται πάνω μου!...
Πήγα κοντά στην παπουτσοθήκη και το μάτι μου έπεσε πάνω εκεί που είχαμε τα κλειδιά!

Είπα...είχαμε τα κλειδιά;

Με τρεμάμενο χέρι, πήρα το κλειδί! Ήταν κλειδί αυτοκινήτου, στο μπρελόκ υπήρχε μια πλακέτα που έγραφε: " Α+Λ= 🚨 "
Άρχισαν πάλι οι σουβλιές! Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν απ' τα μάτια μου!

"Α"...όπως...Άλεκ!

Πού είναι ο Άλεκ; Γιατί είναι εδώ ο Τζέηκ κι όχι ο Άλεκ; Ο Άλεκ έπρεπε να ήταν εδώ! Ο Άλεκ να με αγκαλιάζει! Η μυρωδιά του...δεν τη νιώθω...πού είναι; Οι φωτογραφίες; Ο γάμος μας! Πού είναι;

Λ: - Λέγε πού είναι;

Τζ: - Ποιός;

Είπε άψυχα, αφήνοντας αργά το ποτήρι στο τραπέζι!
Με κοιτούσε προσεκτικά σαν να επρόκειτο να κάνω κάτι ακραίο, σα να ήμουν τρελή δηλαδή! Ή σαν να ήμουν βόμβα και ήμουν έτοιμη να εκραγώ!
Μια ερώτηση έκανα, γιατί με κοιτούσε έτσι;

Λ: - Ξέρεις ποιός Τζέηκ, μη με κοιτάς σα να είμαι τρελή! Και πού στο καλό πήγαν οι φωτογραφίες του; Οι φωτογραφίες μας;

Τζ: - Έλα εδώ Λιζ, θα σου πω αφού πρώτα πιεις τον χυμό σου!

Λ: - Δεν θέλω να πιω κανένα χυμό τώρα Τζέηκ! Λέγε! Θέλω απαντήσεις και τις θέλω τώρα!

Τζ: - Λιζ, είμαι γιατρός και σου λέω ότι πρέπει να το πιεις να ηρεμήσεις! Έλα πάρε σε παρακαλώ!

Τον κοιτούσα καχύποπτα.
Πήρα το ποτήρι και τον ξαναρώτησα!

Τζ: - Έλα εδώ Λιζ!

Είπε και με πήγε να καθήσουμε!

Τζ: - Δεν έχει νόημα όλο αυτό!... Κάθε φορά γίνεται το ίδιο!

Είπε κουρασμένα τρίβοντας με το χέρι του το πρόσωπό του!

Λ: - Τί γίνεται Τζέηκ; Δεν καταλαβαίνω...

Είπα και άφησα το ποτήρι με τον χυμό στο τραπέζι!

Τζ: - Λιζάκι μου...δεν ξέρω πια τί άλλο να κάνω...έκανα ό, τι μπορούσα! Έπρεπε ως τώρα να ηρεμήσεις, να το αποδεχτείς και να συνεχίσεις τη ζωή σου...δε γίνεται να συνεχίσεις έτσι! Σταμάτα να το κάνεις στον εαυτό σου ρε Λίζυ! Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση!...Πρέπει να προσέχεις τον εαυτό σου, το μωρό σου!...

Λ: - Το ποιό;

Τζ: - Άντε πάλι...ρε Λίζυ είσαι έγγυος γαμώτο μου! Πότε θα ενδιαφερθείς επιτέλους για το μωρό σου! Αν είναι δυνατόν! Ποιά μάνα ξεχνάει ότι είναι έγγυος;

Λ: - Τζέηκ..τί λες;...Εγώ...έγκυος;

Τότε θυμήθηκα! Η σουβλιά σ' αυτή τη λέξη! Είχα πει " Δεν είμαι και κανένα μωρό!..."
Ήμουν έγκυος! Ήταν αλήθεια!

Τζ: - Ναι Λίζυ! Είσαι έγκυος! Εδώ και δύο μήνες περίπου...

Λ: - Κι ο Άλεκ; Πού είναι ο Άλεκ;

Τον είδα να βάζει τα χέρια του πίσω απ' το κεφάλι του αγανακτισμένος!

Τζ: - Ξέχνα τον επιτέλους! Βγάλε τον απ' το μυαλό σου! Πάει ο Άλεκ γαμώτο! Κι αυτά τα γαμημένα κλειδιά πού τα βρήκες; Αφού τα εξαφάνισα όλα! Πού στο διάολο τα βρήκες;

Είπε και τα πήρε μέσα απ' τα χέρια μου!

Λ: - Τί εννοείς τα εξαφάνισες όλα; Εσύ έκρυψες ότι μου θύμιζε τον Άλεκ; Τις φωτογραφίες του, τα ρούχα του; Τα πράγματά του; Όχι! Όχι! Δεν είναι αλήθεια! Πάει, έφυγε; Πού πήγε ταξίδι; Θα αργήσει; Γιατί εξαφάνισες τα πράγματά του; Ποιός σου έδωσε αυτό το δικαίωμα;

Είπα και σηκώθηκα.

Τζ: - Λιζ, ηρέμησε! Θέλω επιτέλους να το δεχτείς! Να τελειώνουμε! Από τότε που...απ' το ατύχημα που βρήκαμε τον Άλεκ, δεν θες να το αποδεχτείς! Κάθε φορά είχες κρίσεις όποτε σου έλεγα ότι ο Άλεκ... να πάρει! Το μυαλό σου αρνείται να το δεχτεί όμως είναι αλήθεια! Δέξου το και προχώρα! Κάθε φορά έχεις κρίσεις και κάθε φορά μαζεύω τα σπασμένα σου, κοιμάσαι, ξεχνιέσαι, κι όταν ξυπνάς πάλι και θυμάσαι ότι είναι νεκρός πάλι τα ίδια! Αναγκάστηκα κι έκρυψα όλα τα πράγματά του σ' ένα δωμάτιο για να μην τα βλέπεις και στον θυμίζουνε, δοκίμασα τα πάντα γαμώτο! Κι εσύ βρήκες το μόνο που δεν πρόλαβα να κρύψω και πάλι τώρα τα ίδια! Κουράστηκα Λιζ! Πάρ' το απόφαση επιτέλους! Δεν θα σε νταντεύω άλλο, ναι, ο Άλεκ, είναι νεκρός!

Είπε και με κράτησε απ' τους ώμους κοιτάζοντάς με μες στα μάτια κουρασμένος, αποκαμωμένος και μου είπε πιο ήρεμα...

Τζ: - Λιζ, ο Άλεκ...τον χάσαμε Λιζ! Το είδαμε μαζί!...

Είπε με τρεμάμενο φωνή!
Όχι...όχι...όχι! Ο εφιάλτης μου ήταν πραγματικότητα! Η φωτιά! Οι σκελετοί...ο Άλεκ να λιώνει...όχι!

Λ: - Όχι...Τζέηκ δεν ....πες μου ότι ήταν ένας εφιάλτης! Δεν ήταν αλήθεια! Ο Άλεκ...ο Άλεκ μου...

Τζ: - Γαμώτο, φτάνει Λιζ! Επιτέλους αποδέξου το! Πάει ο Άλεκ σου! Είναι νεκρός! ΝΕΚΡΟΣ! Κατάλαβέ το! Είδαμε μαζί τις στάχτες του! Νομίζεις μόνο εσύ πονάς; Ήταν φίλος μου, μοναδικός φίλος μου, κολλητός! Εγώ ήμουν αυτός που σου είχε πει να τον προσέχεις, να μην τον πληγώσεις!...Κι εγώ νοιαζόμουν για εκείνον, κι εμένα μου κόστισε που τον έχασα, αλλά το αποδέχτηκα!

Έκατσε πάλι εξαντλημένος!

Λ: - Ο Άλεκ...νεκρός! Κι εγώ...πώς θα ζήσω τώρα;...Πώς;...

Κουλουριάστηκα αγκαλιάζοντας τα πόδια μου.

Τζ: - Θα ζήσεις για το παιδί σου Λιζ.

Λ: - Το παιδί...το παιδί...το παιδί...φτάνει πια! Εμένα με ρωτά κανείς αν μπορώ; Αν θέλω να ζήσω;
Δεν θέλω μια ζωή χωρίς τον Άλεκ!

Τζ: - Φτάνει πια Λιζ! Μην είσαι εγωί
στρια. Δεν είναι καιρός να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου!
Η ζωή συνεχίζεται! Πρέπει να είσαι δυνατή, να σταθείς στα πόδια σου! Δεν θα έχεις πάντα ανθρώπους δίπλα σου να σε στηρίζουν!

Λ: - Ποτέ δεν είπα ότι χρειαζόμουν! Εσύ γιατί είσαι εδώ; Αυτό είναι το σπίτι μου και του Άλεκ! Δε σε χρειάζομαι Τζέηκ! Φύγε! Αν είναι να μου κρύβεις αλήθειες, να με φωνάζεις και να μου λες να μην είμαι εγωίστρια που πονάω για τον Άλεκ, τότε δε χρειάζομαι τη βοήθειά σου! Φύγε!

Τζ: - Λίζυ ηρέμησε...

Λ: - Όχι, δεν ηρεμώ! Αυτή ειμαι Τζέηκ κι έτσι θα είμαι για πολύ ακόμα...για όσο θέλω εγώ! Αν θέλω να θρηνήσω ένα χρόνο, θα το κάνω! Αν θέλω να θρηνώ μια ζωή θα το κάνω! Κανένα δεν θα ρωτήσω και σε κανένα δεν πέφτει λόγος, το κατάλαβες; Κι αν δε σου αρέσει, να φύγεις! Κανένας δε σ' ανάγκασε να γίνεις η νταντά μου! Ούτε να υπομένεις την τρέλα μου! Να φύγεις και να μ' αφήσεις στην ησυχία μου!

Τζ: - Λιζ...εγώ...προσπαθώ...να σε κάνω να στηριχτείς στα πόδια σου!...Πέρασε ένας μήνας από τότε! Πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου!

Λ: - Πώς να τη συνεχίσω Τζέηκ, ε; Πώς θες να τη συνεχίσω; Πώς θα είναι η ζωή μου αποδεκτή από σένα κι από τον κόσμο; Να πηγαίνω στη δουλειά; Να βγαίνω ραντεβού; Να ξαναπαντρευτώ; Αυτό δεν θα γίνει ποτέ Τζέηκ! Η ζωή μου είναι ο Άλεκ! Αν έφυγε...και μ' άφησε μόνη...

Σταμάτησα να καταπιώ τα δάκρυά μου.

Λ: - Αν έφυγε ο Άλεκ...τότε έφυγα κι εγώ Τζέηκ! Η καρδιά μου μπορεί να είναι μόνο μαζί του! Την πήρε μαζί του Τζέηκ! Αυτό που βλέπεις είναι ένα κούφιο σώμα, χωρίς καρδιά! Δεν μου απέμειναν ούτε συναισθήματα, ούτε αγάπη, ούτε τίποτα! Νομίζω ότι μ' έχουν στραγγίξει και δεν απέμεινε τίποτα! Αν θα συνεχίσω να ζω όπως λες, θα 'ναι για να κρατήσω το σώμα μου υγιές να γεννήσω το μωρό! Τίποτα άλλο. Μην έχεις ούτε απαιτήσεις, ούτε προσδοκίες από κάποια που είναι νεκρή!

Τζ: - Μη μιλάς έτσι Λιζ! Με πληγώνει να σ' ακούω να μιλάς έτσι!...

Λ: - Πήγαινε τώρα Τζέηκ!

Τζ: - Θα σε παίρνω τηλέφωνο κάθε μέρα Λίζυ! Ο,τι κι αν λέω, δεν θα πάψω ν' ανησυχώ για σένα!

Λ: - Μην ανησυχείς Τζέηκ, δε σκέφτομαι ν' αυτοκτονήσω...Δε χρειάζεται να παίρνεις για να επιβεβαιώνεις ότι είμαι ζωντανή...

Τζ: - Όπως και να ' χει θα σε παίρνω!...Σ' αφήνω τώρα, να προσέχεις!...

(...)

Πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου. Ωραία λοιπόν, θα τη συνεχίσω, για χάρη του παιδιού μου!... Μόνο γι' αυτό όμως! Θα είμαι φυσιολογική! Πώς πρέπει να φέρεται μια φυσιολογική χήρα που ήταν παντρεμένη για ούτε δύο μήνες και μετά χάνει τον άντρα της και είναι έγκυος στο παιδί του; Δεν ξέρω...Πόσος καιρός πέρασε από τότε; Απ' το ατύχημα; Ήταν η νύχτα που ήταν η δεξίωση στην εταιρία του Άλεκ όταν εξαιτίας της Κέητ μαλώσαμε!

Αυτή ξεφούρνισε στον Άλεκ ότι ήμουν εκείνο το κορίτσι απ' το Δημοτικό που είχαμε μαλώσει στην αυλή κι αργότερα εξαιτίας μου πάλι ο πατέρας του είχε καταστρέψει τη ζωή του! Όταν μου μίλησε ο Άλεκ μου είχε πει ότι εκείνο το κορίτσι ήταν υπεύθυνο για την εφιαλτική τροπή που είχε πάρει η ζωή του!...Εγώ μη μπορώντας να του πω ότι ήμουν εκείνη γιατί δεν ήθελα να με μισεί, του το έκρυψα, μ' αποτέλεσμα να σοκαριστεί που το άκουγε από την Κέητ!

Αργότερα στο σπίτι μαλώσαμε άσχημα, μ' έδιωξε κι εγώ έφυγα έξω μέσα στη νύχτα, όταν με απήγαγε ο πατέρας του Άλεκ ο οποίος τελικά γνώριζε την Κέητ. Έτσι ήξεραν πού μένουμε...η Κέητ μας παρακολουθούσε εδώ και καιρό και σίγουρα θα έλεγε στον πατέρα του Άλεκ τα πάντα!...

Έτσι με βρήκαν, μ' απήγαγαν και μετά με χρησιμοποίησαν για να έρθει ο Άλεκ!

Η Κέητ ό, τι έκανε, το έκανε για να πάρει τον Άλεκ, τον ήθελε δικό της, όμως τον ήθελε κι ο πατέρας του, ίσως γι' αυτό τη σκότωσε για να μην τον μοιραστεί μαζί της! Χαχαχα!

Τελικά, τα κατάφερε η Κέητ! Είχε πει θα έμενε μαζί με τον Άλεκ κι εγώ θα ήμουν εκείνη που θα έφευγε. Έτσι έγινε! Είναι και οι δυο νεκροί μαζί. Κι εγώ έμεινα μόνη, πίσω στους ζωντανούς. Κι εγώ είμαι ζωντανή- νεκρή! Χαχαχα!...Τί ποιητικό!

Τότε, όταν έπεσε νεκρή τη λυπόμουν, τώρα τη μισώ γιατί τελικά μου έκλεψε τον Άλεκ! Όχι! Δεν τη λυπάμαι! Εύχομαι να σαπίσει και να τη φάνε τα σκουλήκια! Αυτή φταίει για όλα! Εξαιτίας της μαλώσαμε με τον Άλεκ κι έγινε ό,τι έγινε! Αν ήξερα ότι εκείνο το βράδυ θα είναι το τελευταίο μας... Πριν τον πάρει μακριά εκείνο το κτήνος, μιλήσαμε μόνο για λίγα λεπτά...ούτε να χορτάσουμε το φιλί μας δε μας άφησε!... Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα!...

Μου έκλεψε τον Άλεκ! Θα μου το πληρώσει!

Ξαφνικά πετάχτηκα γεμάτη ενέργεια! Ποιός είπε ότι η ζωή μου τελείωσε και δεν έχει νόημα; Μόλις απέκτησε νόημα! Ένιωσα την αδρεναλίνη να κυλάει στις φλέβες μου και να νιώθω την έξαψη και τον ενθουσιασμό να με κυριεύουν!

Είχα πολλή δουλειά μπροστά μου!
Χαμογέλασα πονηρά και σηκώθηκα να ετοιμάσω κάτι να φάω...δηλαδή να φάμε. Είπα και χάιδεψα την κοιλιά μου!...

❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇❇

Άλεκ

2 μήνες πριν...

Δεν ξέρω τί σκεφτόμουν όταν συμφώνησα με τον Κόνορ!...
Εκείνος όμως επέμενε να βάλουμε κάμερα στα δέντρα. Ήταν μικρο-κάμερα και δεν φαινόταν με τίποτα εκεί που την έβαλε! Ακόμα κι αν ερχόταν η αστυνομία να ψάξει!

Συμφώνησα στο παράτολμο σχέδιό του, αλλά να βάλει κάμερα στα δέντρα για να σιγουρευτούμε ότι θα ερχόταν η Λιζ και θα πίστευε αυτό που έβλεπε...όχι, αυτό δεν το είχαμε συζητήσει καν. Όταν με φώναξε λοιπόν δεν ήμουν προετοιμασμένος γι' αυτό που είδα!...

Μετά από τόσες μέρες επιτέλους την έβλεπα! Κι ο Τζέηκ! Αυτοί ήταν η οικογένειά μου!

Κ: - Έπρεπε να βεβαιωθούμε Άλεκ! Να βεβαιωθούμε ότι πίστεψε στο ατύχημα και...στο θάνατό σου! Έτσι μόνο θα ήσουν κι εσύ σίγουρος ότι δεν θα έβγαινε έξω να σε ψάξει! Πίστεψέ με ήταν η καλύτερη λύση!...

Τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στην οθόνη! Όταν είδα να λυγίζει και να πέφτει κάτω έστρεψα αλλού το βλέμμα μου! Δεν μπορούσα να το κάνω...να συνεχίζω αυτή τη φάρσα...ένα τέτοιο ψέμμα δεν ξέρω αν τελικά άξιζε τόσο πόνο...

Κ: - Δεν ήξερα ότι η Λίζυ είχε τόσο ευαίσθητο στομάχι! Την είχα πιο σκληροτράχηλη! Κι ακόμα δεν πλησίασε να σε δει...χαχαχαχα!

Γύρισα και τον αγριοκοίταξα με την άκρη του ματιού μου!

Α: - Είσαι άρρωστος το ξέρεις;

Κ: - Απλά είπα φωναχτά τη σκέψη μου!

Ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους σαν να μη συμβαίνει τίποτα!...

Κ: - Μπορεί να τη γνώρισα μόνο για λίγο, αλλά όπως σου είχα πει...καταλαβαίνω πολλά για τον χαρακτήρα του άλλου και μόνο που θα κοιτάξω τα μάτια του! Δεν πέφτω ποτέ έξω!...

Α: - Ναι, ναι...δε χρειάζεται κάθε φορά να μας το λες!...Τί είναι τώρα;

Κ: - Ξέρασε δεύτερη φορά!

Είπε και έσμιξε τα φρύδια του. Έπειτα με κοίταξε με την άκρη του ματιού του σκεφτικός!

Α: - Τί με κοιτάς; Με τέτοιο θέατρο κι εγώ θα ξερνούσα!...Απορώ πώς μπόρεσες να βρεις τόσο γρήγορα τα υλικά για τη σκηνογραφία...

Κ: - Αυτά είναι τά μυστικά του επαγγέλματος μικρέ! Έχω διασυνδέσεις...Κάποια άτομα που μου χρωστάνε...οπότε...καταλαβαίνεις...
Η φωτιά απ' την άλλη ήταν ο μόνος ασφαλής τρόπος για να "εξαφανιστούμε" χωρίς πολλά ερωτηματικά. Η φωτιά καταστρέφει σημαντικά στοιχεία και δύσκολα ξεχωρίζεις χαρακτηριστικά...
Το μόνο που έμενε για να πιστέψουν ότι σίγουρα ήσουν εσύ, αφού δεν καταλάβαιναν από τους απανθρακωμένους σκελετούς, είναι κάποιο στοιχείο που μόνο η Λιζ το ήξερε ότι ήταν δικό σου και μόνο.
Ευτυχώς είχες εκείνο το κρεμαστό!...

Εκείνη την ώρα έβλεπα τον Τζέηκ να κοιτά τη Λίζυ μπροστά από τον σκελετό που υποτίθεται ότι ήμουν εγώ! Από τα βλέμματά τους κατάλαβα ότι το είδαν! Το κρεμαστό που μου είχε χαρίσει η Λιζ για τον ένα χρόνο που ήμασταν μαζί. Ήταν το μοναδικό της δώρο- ένα κλειδί για μένα και μια κλειδαριά γι' αυτήν. Μου είχε πει ότι ήταν το κλειδί που άνοιξε την καρδιά της- το μοναδικό κι εγώ της είπα ότι δεν θα το έβγαζα ποτέ κι όμως το έβγαλα! Ήταν ο μόνος τρόπος να την πείσω ότι ήμουν εγώ!

Δεν μπορούσα να κοιτάξω άλλο! Είδα τον Τζέηκ να προσπαθεί να την κρατήσει κι εκείνη να χτυπιέται!...Φαντάζομαι ότι θα ούρλιαζε...Είχαμε μόνο εικόνα, όχι όμως και ήχο! Καλύτερα! Δεν ξέρω αν θ' άντεχα...

Α: - Σταμάτα το!

Κ: - Περίμενε!

Α: - Είπα ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ!

Είπα κι άρπαξα την καρέκλα που ήταν δίπλα μου και την πέταξα στον τοίχο! Κάνοντάς την κομμάτια!

Κ: - Έι! Σου είπα περίμενε!
Είπε αυστηρά!

Α: - Δεν περιμένω! Δεν θέλω να δω άλλο!

Κ: - Θέλω όμως εγώ!

Α: - Άρρωστο καθίκι! Κάθαρμα!

Κ: - Είπα σκάσε!

Είπε και γύρισε λίγο πιο πίσω την ταινία!

Πήγα ν' αρπάξω το κοντρόλ απ' τα χέρια του, αλλά βάζοντας το χέρι του μπροστά μου, μ' έκανε να σταματήσω!

Κοιτούσε αφωσιομένος στην οθόνη.

Κ: - Λιποθύμησε!

Α: - Τί;

Είπα και κοίταξα την οθόνη!

Κ: - Δεν την είχα για τόσο ευαίσθητη...πρώτη φορά που πέφτω έξω...Περίεργο!...

Α: - Ελπίζω για το καλό σου όλα αυτά να κρατήσουν τη Λιζ ασφαλή! Γιατί αν πάθει κάτι, ο πρώτος που θα σκοτώσω θα είσαι εσύ!

Κ: - Ωω! Με κολακεύεις! Θα έχω αυτή την τιμή;

Α: - Τί κάνουμε στη συνέχεια;

Είπα κι άλλαξα συζήτηση γιατί δεν άντεχα να τον βλέπω να χασκογελάει με ειρωνεία!

Κ: - Προς το παρόν τίποτα! Δεν θα' ναι συνετό να βγούμε έξω τσάρκα! Να ηρεμήσουν λίγο τα πνεύματα και βλέπουμε!

Α: - Βλέπουμε; Τι βλέπουμε; Θα μείνουμε εδώ; Θα με πήγαινες στον πατέρα μου! Να με δει! Να σταματήσει και το ψάξιμο! Να δω τί θέλει!...Το μόνο που μου δίνει κουράγιο είναι να ξαναγυρίσω στη Λιζ! Αυτό μόνο με νοιάζει!

Κ: - Μη βιάζεσαι, όλα θα γίνουν στην ώρα τους!

Α: - Θες να πεις την ώρα που θες και βολεύει εσένα!

Κ: - Μπράβο Άλεκ, μαθαίνεις σιγά - σιγά!

Είπε και χαμογέλασε πονηρά!

Κ: - Ώσπου να έρθει όμως εκείνη η στιγμή, πρέπει να είσαι έτοιμος!

Α: - Έτοιμος για τί πράγμα;

Κ: - Για να συναντήσεις τον πατέρα σου! Δεν φαντάζομαι να περίμενες ότι θα πας έτσι απροετοίμαστος, ε;
Θα ήσουν πολύ αφελής αν πίστευες ότι θα κάναμε κάτι τέτοιο!

Α: - Είμαι έτοιμος! Πάνε με σ' αυτόν να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα! Η υπομονή μου άρχισε να εξαντλείται!

Είπα μέσα απ' τα δόντια μου!

Κ: - Έχεις ακόμα πολλά να μάθεις μικρέ πριν πάμε σ' αυτόν! Και γι' αρχή, ίσως υπάρχει μια πιθανότητα να με πείσεις να σε πάω στον πατέρα σου. Αν με νικήσεις, σου υπόσχομαι ότι θα σε πάω σ' αυτόν!

Α: - Υποσχέσεις! Για μένα έχουν χάσει πια την αξία τους! Δεν σημαίνουν τίποτα!

Κ: - Ωραία λοιπόν, δεν σου υπόσχομαι τίποτα! Αλλά και πάλι, πρέπει να με νικήσεις αν θες να έχεις ελπίδες!

Σ: - Κόνορ! Έφτασαν!

Φώναξε ένας απ' τους άντρες του έξω απ' το δωμάτιο!

Κ: - Πάνω στην ώρα! Άλεκ, ακολούθησέ με!

Α: - Πού πάμε;

Κ: Θα δεις!...

Είπε και σηκώθηκε. Βγήκε απ' το δωμάτιο κι εγώ γεμάτος περιέργεια και ανυπομονησία τον ακολούθησα!...

13 de Maio de 2024 às 07:25 0 Denunciar Insira Seguir história
0
Leia o próximo capítulo Κεφάλαιο 2

Comente algo

Publique!
Nenhum comentário ainda. Seja o primeiro a dizer alguma coisa!
~

Você está gostando da leitura?

Ei! Ainda faltam 19 capítulos restantes nesta história.
Para continuar lendo, por favor, faça login ou cadastre-se. É grátis!