diana-ray Diana Ray

Μια μικρή χριστουγεννιάτικη ιστορία του αγαπημένου μας ζευγαριού, Σιλκ και Τσέην, ένα δώρο για όλους τους αναγνώστες που αγάπησαν το ζευγάρι αυτό! Τσέην: - Ήμουν δέκα χρονών όταν μου είπαν ότι αν θέλω ο φύλακας Άγγελός μου να μείνει για πάντα κοντά μου και να με προστατεύει, θα πρέπει τη νύχτα των Χριστουγέννων να βγω, να ξαπλώσω στο χιόνι και ανοιγοκλείνοντας τα χέρια και τα πόδια, να δημιουργήσω ένα "κρεβάτι" γι' αυτόν! Αν κατεβαίνοντας τη νύχτα από τον ουρανό δεν το βρει, τότε θα λυπηθεί και θα φύγει για πάντα...! Την επόμενη μέρα, είδα ότι το κρεβάτι δεν υπήρχε! Τότε ήξερα ότι ο Άγγελός μου είχε φύγει για πάντα...! Σιλκ: - Πάντα πίστευα στο θαύμα των Χριστουγέννων, στην αγάπη που ξεχύνεται στον κόσμο αυτή την γιορτινή και χαρούμενη μέρα! Όταν ήμουν μικρή μου είπαν ότι αν ζητήσεις να αποκτήσεις μια μεγάλη αγάπη την Ημέρα της Αγάπης, τότε η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί! Μπορεί να μην σε ήξερα τότε Τσέην, αλλά πάντα ήξερα ότι η μεγάλη μου αγάπη υπάρχει κι έτσι έπαψα να την ψάχνω. Απλά την περίμενα...Έκανα λοιπόν την ευχή μου Τσέην και πραγματοποιήθηκες!


Romance Contemporâneo Para maiores de 18 apenas. © ©2022

#ρομαντική #έρωτας #αγάπη #πάθος #χριστούγεννα #χιόνι #άγγελος #οικογένεια
0
1.2mil VISUALIZAÇÕES
Completa
tempo de leitura
AA Compartilhar

❄️⛓️1. Chain⛓️❄️

🔞

Πλησιάζει αυτή η περίοδος που το μόνο που κάνει είναι να μου παγώνει περισσότερο την καρδιά!

Βλέπω όλο τον κόσμο να είναι χαρούμενος, μα δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί χαίρονται τόσο πολύ;

Ακόμα κι η Σίλκ χαμογελάει συνέχεια! Κάνει ετοιμασίες, δουλειές κι η πριγκίπισσά μου, η Έηπριλ χοροπηδάει συνέχεια χαρούμενα σ' όλο το σπίτι τραγουδώντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Θέλω τόσο πολύ να συμμετέχω στη χαρά τους μα δεν μπορώ. Δε μου βγαίνει. Προσπαθώ να χαμογελάσω βεβιασμένα, να μη δίνω στόχο για να μην τις χαλάσω τη διάθεση αλλά νομίζω πως η Σίλκ έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να με διαβάζει πολύ καλά! Είναι όμως διακριτική και δε μου λέει τίποτα...προς το παρόν.

Πάντα τα Χριστούγεννα ήταν ημέρα γιορτής, χαράς, ελπίδας και ξεγνοιασιάς για όλους!
Ίσως να ήταν ακόμα και για μένα...αν δεν έβγαινα έξω εκείνη τη μέρα που είχε χιόνι...

{Αναδρομή στο παρελθόν}

Το χιόνι λένε ότι συμβολίζει τη χαρά. Θυμάμαι πολύ καλά ότι έτσι ένιωσα κι εγώ όταν το πρωτοείδα έξω απ' το παράθυρο του δωματίου μου! Ήθελα να βγω έξω να δω τί είναι, να το πιάσω, να παίξω έξω στο στρωμένο παχύ χιόνι όπως κάτι παιδιά που έβλεπα στο βάθος!

Πάντα ήμουν μόνος. Δεν είχα αδέρφια. Βαριόμουν μόνος όλη μέρα. Αναγκαστικά κλεινόμουν στο δωμάτιό μου γιατί η μαμά δεν ήθελε να κυκλοφορώ στο σπίτι όσο φέρνει φίλους της.

Ήξερα όμως ότι ξυπνάει αργά, συνήθως μεσημέρι, οπότε ετοιμάστηκα γεμάτος περιέργεια κι αφού ντύθηκα ζεστά, όσο ζεστά μπορούσα τελοσπάντων, βάζοντας γρήγορα το μοναδικό μπουφάν που είχα και τα μοναδικά μποτάκια, βγήκα έξω να αντικρίσω αυτό το λευκό θαύμα!

Ήταν η πρώτη φορά που έβγαινα έξω να το δω από κοντά! Σπάνια χιόνιζε το χειμώνα στο μέρος που ζούσα. Άλλες χρονιές όταν έτυχε να το δω, ήμουν πιο μικρός και εκείνη την περίοδο συνέβαιναν πολλά στο σπίτι, με αποτέλεσμα να μένω κλειδωμένος στο δωμάτιό μου και να βλέπω από το παράθυρο περαστικούς μα κυρίως παιδιά, ντυμένα ζεστά με τα σκουφάκια τους και τα γαντάκια τους να παίρνουν χιόνι στα χέρια τους, να πλάθουν μπάλες και να πετάνε ο ένας στον άλλον. Φαινόταν τόσο διασκεδαστικό. Το καταλάβαινα από τα γέλια και τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους. Είχαν φίλους, ίσως αδέρφια. Εγώ ήμουν μόνος, κλεισμένος εδώ μέσα. Προσπαθούσα να βρω τρόπο να περνάω την ώρα μου μα κανένας δεν μου έδειχνε πως. Δεν είχα παιχνίδια, ούτε βιβλία. Κανείς δε νοιαζόταν για το τί ήθελα. Από τη στιγμή που μεγάλωσα κλεισμένος εδώ, δεν ήξερα τί έχανα, τί έκαναν τα άλλα παιδιά σαν και μένα, οπότε μου φαινόταν φυσιολογικό.

Τί απαιτήσεις να έχει ένα παιδί στα 3 η στα 4; Όταν όμως μεγάλωσα κι έπρεπε να πάω σχολείο, είδα για πρώτη φορά τον κόσμο γύρω μου. Έκανα σύγκριση...κατάλαβα τότε πόσο στερημένα ζούσα. Κατάλαβα σε τί οικογένεια μεγάλωνα. Κάτι που θεωρούσα φυσιολογικό, δυστυχώς δεν ήταν. Κάτι που θεωρούσα κανονικό, αποδείχτηκε μια απαίσια πραγματικότητα.

Όταν για πρώτη φορά βρήκα το θάρρος να πω στη μητέρα μου ότι ήθελα ένα παιχνίδι για τα Χριστούγεννα, πήρα για "δώρο" ένα χαστούκι, κατηγορώντας με ότι ήμουν αχάριστος κι απαιτητικός.

Άρχισα να μισώ που πήγα σχολείο κι ανακάλυψα τον απαίσιο κόσμο όπου ζούσα ως τώρα. Προτιμούσα να ζω στην παρηγορητική πλάνη μου γιατί η αλήθεια ήταν απαρηγόρητη. Δεν υπήρχε γυρισμός πλέον...

Πάντα με κλείδωνε στο δωμάτιό μου όμως τώρα που μεγάλωσα βρήκα τρόπο να ξεκλειδώνω την πόρτα.

Έτσι λοιπόν φέτος, βρήκα ευκαιρία και δραπέτευσα από το σπίτι για πρώτη φορά! Ένιωθα περήφανος για τον εαυτό μου. Ένιωθα ότι κατόρθωσα κάτι μεγάλο! Ένιωθα ότι ήμουν μεγάλος. Βγήκα από τη φυλακή μου.

Πάτησα πάνω στο παχύ χιόνι στην αρχή φοβισμένα και προσεκτικά, μα έπειτα άρχισα να τρέχω ελεύθερος!

Πρώτη φορά ένιωθα αυτό το αίσθημα της ελευθερίας και της ξεγνοιασιάς κι ας ήμουν μόνος!

Έφτασα στο πάρκο που ήταν κοντά στο σπίτι μου.

Έβλεπα αχόρταγα τα άλλα παιδιά που έπαιζαν διάφορα παιχνίδια με τους φίλους τους. Έσκυψα κι έκανα μια μεγάλη χιονόμπαλα αλλά δεν είχα κανέναν να την πετάξω. Τότε αποφάσισα να την πετάξω πάνω σε ένα δέντρο για να δω μόνο και μόνο πώς σκάει.

Είδα κάποιους συμμαθητές μου που έπαιζαν μαζί! Όταν πήγα να τους χαιρετήσω απλά με απέφυγαν κι απομακρύνθηκαν από κοντά μου. Πήγα να γυρίσω μα τότε κατάλαβα το λόγο που έφυγαν.

- Τί σου είπα να μη βγεις από το σπίτι; Ε;

Η μητέρα μου. Βαμμένη, με σκισμένο διχτυωτό καλτσόν, μπότες, με το πρόσωπο μουντζουρωμένο από αυτά που έβαζε συνήθως για να δείχνει όμορφη, μόνο που έδειχνε χειρότερη γιατί είχε κοιμηθεί με αυτά στο πρόσωπό της ως συνήθως και έδειχνε χάλια. Η ομιλία της βαριά από το τσιγάρο και το ποτό, μιλούσε σαν τους μεθύστακες που έβλεπα καμιά φορά στο δρόμο και τους απέφευγα. Ένιωθα πολύ άσχημα. Ήθελα να τρέξω μακριά.

Με τράβηξε από το μπουφάν με άσχημο τρόπο και με έσερνε στο σπίτι.

Άλλη μια μέρα θα την περνούσα μόνος στο δωμάτιό μου, παρέα με τις φωνές της, πεινασμένος.

{Τέλος αναδρομής}

Κάθε Χριστούγεννα οι ίδιες θλιβερές αναμνήσεις. Δεν είπα τίποτα στη Σίλκ γιατί αν τα πω θα τα θυμάμαι και θα νιώθω ακόμα πιο άσχημα.

Προσπαθούσα λοιπόν για χάρη των ημερών κι αφού τις έβλεπα τόσο χαρούμενες, να χαμογελάω όσο πιο ειλικρινά μπορούσα, μήπως και καταφέρω να καταλάβω κάτι διαφορετικό φέτος, μήπως οι δυο άγγελοί μου καταφέρουν και κάνουν κάποιο θαύμα και αλλάξει κάτι μέσα μου...

Η Έηπριλ χοροπηδούσε και στόλιζε μαζί με τη Σιλκ το σπίτι βοηθώντας την. Αν χαμογελάω με ένα πλατύ χαμόγελο δεν είναι εξαιτίας των Χριστουγέννων αλλά επειδή βλέπω τις αγάπες μου.

Συνέχιζα να δουλεύω στο καθιστικό στο λάπτοπ μου, όσο μπορούσα, κάνοντας τα καυτερά διαλείμματα με το να τις κοιτάζω.

- Τσέην δεν θες να μας βοηθήσεις να στολίσουμε αγάπη μου; Σίγουρα πάντα θα έχεις δουλειά, αλλά μια φορά στολίζουμε τον χρόνο.

Είπε η Σίλκ μ' ένα ζεστό και φωτεινό χαμόγελο που κάθε φορά όταν την έβλεπα, ένιωθα ότι χαμογελούσαν και τα μάτια της και μ' έκανε να λιώνω. Πώς να αρνηθώ τώρα;

Έκλεισα το λάπτοπ και το έβαλα στην άκρη. Σηκώθηκα μόνο για το χατήρι της.

- Ναιι!!! Θα στολίσει κι ο μπαμπάς!!

Άνοιξα το βήμα μου κι έτρεξα κάνοντας μια αιφνιδιαστική επίθεση στην πριγκίπισσά μου, αρπάζοντάς την ξαφνικά από τη μέση και σηκώνοντάς την στην αγκαλιά μου φιλώντας τα μάγουλά της.

- Χαχαχαχ μπαμπάαα!!! Με τσιμπάνε τα γένια σου! Χαχα.

- Τί κρίμα πριγκίπισσα Φραουλένια γιατί σας βρίσκω πολύ νόστιμη!

Είπα και την έσφιξα στην αγκαλιά μου κι εκείνη έκλεισε τα χεράκια της γύρω από το λαιμό μου και κουνούσε τα ποδαράκια της χαρούμενα. Από τα χοροπηδητά κατάλαβα ότι μάλλον θα γίνει χορεύτρια όταν μεγαλώσει!

- Μπαμπά αν με σηκώσεις, εγώ να βάλω το αστέρι πάνω στο δέντρο! Μόνη μου δεν μπορώ!

- Ό,τι θέλει ο άγγελός μου!

- Εκείνο είναι το αστέρι μπαμπά! Εκεί στο κουτί.

Είπε δείχνοντάς μου ένα μεγάλο κουτί με χριστουγεννιάτικα στολίδια, πολύχρωμες γυαλιστερές μπάλες με χρυσόσκονη κι ασημόσκονη, κορδέλες και όμορφα σχέδια σε ποικιλία μοτίβων... Βρήκα το αστέρι που προοριζόταν για την κορφή του δέντρου, το πήρα και το έδωσα στην κόρη μου.

- Ευχαριστώ μπαμπά και τώρα πάμε στο δέντρο να το βάλω!!

Είπε ναζιάρικα και δεν μπορούσα να της χαλάσω το χατήρι!

- Ναι άγελέ μου!

Την πήγα κοντά και κρατώντας την προσεκτικά, τοποθέτησε το αστέρι όσο μπορούσε καλύτερα στην κορφή του δέντρου. Μπήκε κάπως στραβά, αλλά το ίσιωσα κι εγώ.

- Τί ωραίο μπαμπά!! Σ' ευχαριστώ που με άφησες να το βάλω!

Είπε η γλυκειά μου.

Είναι τόσο περίεργο...κάποτε δεν είχα καν δέντρο να στολίσω, ούτε ένα στολίδι...δεν καταλάβαινα τίποτα από γιορτή. Τώρα είμαι ευτυχισμένος με την οικογένειά μου, έχουμε απ' όλα μα πάλι δεν μπορώ να νιώσω τίποτα...Ακόμα κι όταν πιάνω τα στολίδια νιώθω κενός. Τα θεωρώ περιττά και διασπαστικά για τη δουλειά μου. Επειδή όμως δίνουν χαρά στη Σίλκ και στην Έηπριλ προσπαθώ να βρω μόνος μου το νόημα.

Είδα τη Σιλκ ότι με κοιτούσε καθώς στόλιζε.

Δεν μπορώ να ξεφύγω και το ξέρω.

Άφησα κάτω την Έηπριλ.

- Έλα, διάλεξε τα στολίδια που θες μωρό μου και δείξ' τα μου μετά για να τα βάλουμε, ναι;

Της είπα και πλησίασα τη Σιλκ.

- Πώς μπορώ να βοηθήσω μωρό μου; Τί θες να κάνω;

Τη ρώτησα.

- Τσέην δεν θέλω να σε κουράζω. Τα καταφέρνουμε μια χαρά οι άγγελοί σου!

Μου είπε χαμογελώντας, λες και μάντευε πως ένιωθα στ' αλήθεια παρά τα ψεύτικα χαμόγελα και την προσπάθειά μου να φανώ χρήσιμος και να μην τις δώσω να καταλάβουν τί πραγματικά ένιωθα.

- Είσαι σίγουρη;

Ρώτησα δίνοντας ένα φιλί πίσω από τ' αυτί της.

- Ναι μωρό μου.

- Μπαμπά! Μπαμπά, κοίτα! Διάλεξα τα στολίδια.

- Ωραία κεκάκι μου. Έρχομαι να μου πεις πού θες να τα βάλουμε!

- Ναιιι!!

Πήγα κοντά στο δέντρο και ακολουθούσα τις οδηγίες της πριγκίπισσάς μου.

Κάπως έτσι πέρασε η μέρα κι ούτε που το κατάλαβα για πότε βράδιασε.

Ως το βράδυ ήμουν πτώμα κι έπεσα στον καναπέ να πάρω μια ανάσα.

Δίπλα μου κάθισε κι η Σίλκ γέρνοντας τ κεφάλι της στο στήθος μου.

- Τελικά ήθελες δεν ήθελες μας βοήθησες Τσέην!

Είπε η Σιλκ.

- Η Έηπριλ ξέρει πώς να με σέρνει απ' τη μύτη!

Είπα γελώντας.

- Έχεις πολύ δουλειά αυτές τις μέρες;

Γύρισα και την κοίταξα.

- Η δουλειά ποτέ δε σταματά αγάπη μου!

- Ούτε καν γι' αυτές τις μέρες γιορτής;

Παρέμεινα σιωπηλός. Δεν ήθελα να της το χαλάσω και να της πω τί σκέφτομαι πραγματικά γι' αυτές τις μέρες.

- Ποιός είπε ότι ο Γενικός Διευθυντής είναι ένα εύκολο πόστο;

- Μα φαντάζομαι έχεις δώσει άδειες στους υπαλλήλους σου...

Είπε με τη σειρά της.

-...και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, κάποιος πρέπει να δουλεύει.

- Τσέην, τους έδωσες όλους άδεια ώστε να δουλεύεις εσύ γι' αυτούς;

Με κοιτούσε σοκαρισμένη.

- Μωρό μου κάθε φορά αφού το κάνω. Με ξερεις...

Δεν μπόρεσε να κρύψει την απογοήτευση που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό της.

- Ναι...κάθε φορά δουλεύεις τέτοιες μέρες... Πίστεψα πως έτυχε...μα τώρα βλέπω πως είναι κάτι άλλο...

- Τί εννοείς;

- Τίποτα Τσέην μου...τίποτα.

Είπε και σηκώθηκε κουρασμένη.

- Ανεβαίνω πάνω να κοιμηθώ, είμαι πτώμα.

- Έρχομαι κι εγώ.

Είχαμε βάλει νωρίς την Έηπριλ για ύπνο γιατί κοιμόταν πάνω στο χαλί από την κούραση.

Την ακολούθησα στο δωμάτιό μας.

- Σίλκ; Τί έγινε μόλις τώρα;

- Τίποτα Τσέην.

Είπε και συνέχιζε να βγάζει τα ρούχα της.

- Δε γίνεται να με αφήνεις λέγοντας μισά λόγια. Τί εννοούσες Σιλκ;

Ξαναρώτησα πλησιάζοντάς την και σταμάτησε να κάνει ό, τι έκανε γυρίζοντας να με αντικρίσει.

- Εννοούσα ότι έγινες εργασιομανής.

Είπε αλλά γιατί δεν τη πίστευα;

- Ξέχνα το μωρό μου!

Είπε μαλακώνοντας και τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου πλησιάζοντας τα χείλη μου.

Αφέθηκα στη μαγεία της να με παρασύρει στον δικό μας κόσμο, σ' αυτόν που καταλάβαινα πολύ καλά! Στη γλώσσα της, που ήξερα ν' ακολουθώ το ρυθμό που μου έδινε, το άρωμά της που ακολουθούσα με κλειστά τα μάτια στα ερωτικά μονοπάτια ηδονής που χάραζε για μένα. Δε χρειάζεται να σκέφτομαι, δε χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα, δε χρειάζεται να ξέρω. Το μόνο που είχα ανάγκη, ήταν η νεράιδά μου να με παρασύρει στον μαγικό χορό της, να με τυλίξει με τη χρυσόσκονή της και να χαθώ στην Χώρα του Έρωτα και της Αγάπης της!

Τα δάχτυλά της με δεξιοτεχνία γλιστρούσαν απαλά κάτω από το μπλουζάκι μου κάνοντας το κορμί μου ν' ανατριχιάσει ολόκληρο! Ήξερε τί έκανε!

Πήρα τα χείλη της με λαχτάρα. Μου έλειψε. Πόσο πέρασε από την τελευταία φορά που τη φίλησα έτσι; Πέντε ή έξι ώρες; Μου έλειψε πάντως!

Τα χάδια της γλώσσας της μ' έκαναν να πνίξω τον στεναγμό που πήγα να βγάλω. Τα χέρια μου τύλιξαν το κορμί της και άρχισαν να το χαϊδεύουν. Την οδηγούσα αργά στο κρεβάτι μας.

Άρπαξε το μπλουζάκι μου και το τράβηξε πάνω από το κεφάλι μου και το πέταξε μακριά.

Ευτυχώς δεν είχε βάλει πιτζάμες. Δεν πρόλαβε.

Χαμογέλασα πονηρά.

Έσκυψα πάνω της και πήρα τη θέση και την έκφραση που προμήνυε ένα πράγμα: ότι θα ξενυτχτούσαμε απόψε!

Ίσως την καταφέρω να την κάνω να ομολογήσει τί πραγματικά εννοούσε με τα λόγια της.

- Λοιπόν μωρό μου;

Είπα καθώς γλίστρισα μέσα της με τον τρόπο που της άρεζε κάνοντάς την να βογκήξει.

- Τσέην...

- Ναι μωρό μου, εγώ είμαι! Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο καλό αυτό που έκανα που σε έκανε να χάσεις το μυαλό σου.

Συνέχισα ακόμα πιο αργά μα επίμονα αυτοσχεδιάζοντας κι ανακαλύπτοντας νέες τεχνικές που την άφηναν άφωνη κι εμένα φανατικό θαυμαστή των νέων κραυγών και ήχων της φωνής της.

Ύψωσα τα πόδια της και αρπάζοντας τους γοφούς της την ανασήκωσα απαλά χτυπώντας ένα νέο σημείο βαθύτερα αναγκάζοντάς την σχεδόν να κλάψει.

Επεδείκνυα τρομερή αυτοσυγκράτηση δεδομένων των συνθηκών. Ήταν η Σίλκ που δεν μπορούσα να αντισταθώ εύκολα μα όταν με γράπωνε έτσι με τα νύχια της και πήγαινε σε απαγορευμένες περιοχές τα όριά μου κινδύνευαν να ξεπεραστούν. Η λίγη αυτοκυριαρχία μου να τιναχτεί στον αέρα και η λαχανιασμένη ανάσα μου να κοπεί τελείως.

Μόνο αν έδινα ένα τέλος το μαρτύριό μου θα σταματούσε.

Οι επικίνδυνα γρήγοροι χτύποι της καρδιάς μου ήταν το σήμα κατατεθέν για τη λυτρωτική αποκορύφωση.

Το κορμί της σπαρταρούσε κάτω από το δικό μου παρασύροντάς με στα χαοτικά συναισθήματα που μόνο η Σίλκ ξυπνούσε μέσα μου.

- Άγγελέ μου! Είσαι εδώ!

Βόγκηξα χαμένος στα μονοπάτια του έρωτα, του πάθους, του υποσυνείδητου, του παρελθόντος και του παρόντος!

- Ναι! Εδώ είμαι Τσέην!

Βόγκηξε η Σίλκ κλαψουρίζοντας στο αυτό μου καθώς ένιωθα τη μαγική στιγμή της ένωσής μας για μια ακόμα φορά που ποτέ δεν ήταν ίδια αλλά με έκανε να απορώ για αυτό το θαύμα οι μου συμβαίνει κάθε φορά που είμαι μαζί της.

- Είσαι δική μου!

Αναφώνησα ουρλιάζοντας μέσα στα μαλλιά της καθώς η γλύκα της ένωσης με συγκλόνισε πάλι και με άφησε αποκαμωμένο στην αγκαλιά της!

Τα χείλη της Σίλκ κόλλησαν στο στήθος μου εκεί που χτυπούσε ακανόνιστα ακόμα η καρδιά μου.

- Πάντα ήμουν δική σου Τσέην πριν ακόμα σε γνωρίσω....απλά δεν σε είχα βρει ακόμα...


7 de Abril de 2024 às 23:53 0 Denunciar Insira Seguir história
0
Leia o próximo capítulo ❄️🎀2. Silk🎀❄️

Comente algo

Publique!
Nenhum comentário ainda. Seja o primeiro a dizer alguma coisa!
~

Você está gostando da leitura?

Ei! Ainda faltam 10 capítulos restantes nesta história.
Para continuar lendo, por favor, faça login ou cadastre-se. É grátis!