Countdown to The Authors' Cup 2020. Sign up now for the chance to win prizes!. En savoir plus.
enoid Uxío Fervenza

Daniela está a piques de descubrir o exotismo e a sensualidade, sen que a auga poida sofocar a súa calor.


Érotique Interdit aux moins de 18 ans.
2
769 VUES
En cours - Nouveau chapitre Tous les dimanches
temps de lecture
AA Partager

Praia

Daniela benefíciase dos raios do sol no seu corpo, deitada nunha rocha de superficie que semella estar conformada para o seu corpo curvo, coa axuda da súa toalla verde. Deitada de costas, a radiación solar axúdalle a dourar a pel, sobre a que esmoreceu a crema protectora que agora faina brillar coma un anxo, mentres as perlas de suor aparecen na súa pel correndo cara abaixo debido á acción da gravidade.


O seu pelo castanho claro, húmido con suor, estira e repousa sobre a rocha chea de po, as súas lentes redondas de sol, moi ao estilo clásico que adoitase usar na Asia oriental, enmarcadas nunha fina estrutura tubular de metal, montura que axuda a protexer os ollos do acoso do astro rei, que arroxa a luz sobre o corpo desta muller, con beizos carnosos coma amorodos, esbelta, pero con formas curvadas sinuosas e un peito abundante, redondeado e firme, atractivo, agochado baixo un bikini de cor rosa desatado, frouxo, con correas soltas para evitar marcar os ombreiros ou as costas, biquíni que na súa parte inferior si se pega con lazos a cada lado das súas cadeiras sobresalientes.


- Daniela, ven dar un chapuzón. - As súas duas amigas nadan no mar non moi lonxe dela, unha loira, a outra morena, cun bikini negro unha, e un traxe de banho azul, a outra, é a loira quen tenta chamar a atención.


Daniela descansa nesa rocha, un metro por riba do nivel da auga, desde onde saltaron as súas amigas antes de tomar o sol.


- Non sexas augafestas, semellas autista. - Insiste a rapaza loira, ningunha das presentes semella ter moito máis de vinte anos, está diante da súa amiga e cháchanse mutuamente, diante dos pés da moza que toma o sol, absorta nos seus pensamentos. mentres está a dourar a pel coa axuda de raios ultravioleta. Entón a moza rubia decide salpicar a Daniela cun sorriso traste, fedello.


As pingas de auga salgada voan polo aire coma se fosen perlas de vidro despois de ser impulsadas por esa moza de pelo curto e dourado, que apenas chega aos ombreiros, cun amplo sorriso, amosando os dentes e a súa ledicia por vivir, cos ollos de cor mel case pechados polo seu enorme sorriso, o seu globo ocular avermellado pola irritación da auga salgada. Eleva a auga dende a profundidade cara á superficie, empuxando a auga que se derrama sobre o corpo de Daniela, o ventre, o peito, as coxas, o pescozo e a cara, producindolle un contraste temperatura instantánea.


Daniela pon as mans na rocha e senta de inmediato, cunha expresión facial irritada, furiosa e irritada, a parte superior do biquíni, que está solta, deslízase un pouco, debido á acción da gravidade, e móstra pezón rosado dereito, brillante con suor e crema solar usado para protexerse contra as queimaduras.


- ¿A senhorita prefire visitar unha praia solitaria? Tenho gafas de buceo, aletas e tubos de snorkel, hai unha praia secreta, non hai ninguén. - Un home fala detrás de Daniela, que inmediatamente se ruboriza e pon as mans nos peitos para tapalos, pero o home está detrás, un home alto e de pel morena, con acento árabe, tez escura, as súas características tamén son árabes, el leva pantalóns curtos azuis, unha camiseta, solta, negra, o pelo é curto, rizado, gris, canoso, é esvelto e de complexión atlética. Detrás del, aparcado nunha rúa de asfalto que atravesa a herba, un Land Rover Defender longo e vello, de cor gris cenizo con grandes rodas de tacos, o home leva zapatillas de tenis brancas e calcetíns negros e sorrí con amplitude.


- O que faga falta para desfacerse destas petardas. ¿Está lonxe? - De inmediato Daniela atá a parte superior do seu bikini ás costas sobre os omóplatos e pega os outros lazos detrás do pescozo, unha peza insuficiente para cubrir o seu gran peito, non deixa moito á imaxinación pero, de todos os xeitos, ese home está ao seu servizo e, aínda que é tímida, continuará exponhendo as súas formas femininas.


Inmediatamente busca entre as súas pertenzas as zapatillas brancas, semellantes ás do árabe que hai detrás, mirando coas mans cruzadas detrás das costas, as zapatillas están á súa dereita, á altura da cintura, inmediatamente chega cara a elas e colócaas nos pés, sen calcetíns, leva a toalla na man esquerda e, envolvéndoa o suficiente como para non molestar, colgaa do ombreiro dereito.


- Mohamed, as cousas están no coche? - Dende onde está Daniela pode ver o coche ao lado dereito, e no fondo unha marabillosa imaxe de montes e fragas, unha auténtica selva, coroada nos seus picos por aneis de néboa, son realmente enormes e Daniela, agochada nas súas lentes de sol. , está abraiada, coa boca medio aberta.


- Si, senhorita, tenho todo no coche, equipos de snorkel e unha pequena cámara de fotografía submarina, prometo que lle encantará. - Mohamed semella feliz, parece que el mesmo anhela ir a esa praia perdida, pero se Mohamed, que viviu toda a vida na illa de Bali, anhela ir a unha praia específica, ten que ser fabulosa, así o pensa Daniela,mira cara ela ruboriza, é moi tímida, mira ao chan e leva a man dereita aos cabelos para recollelos detrás da orella.


Mohamed volve cara ao coche e comeza a caminhar, mentres Daniela segueo vestido só co seu traxe de banho, o árabe chega á parte traseira do vehículo, pisando o asfalto rachado, gretas que dan acubillo a todo tipo de flores, herbas e vexetais, a calor engadida á humidade, é esgotadora e implacable, asfixiante, o Sol castiga incesantemente os ombreiros e o peito da muller xove, que se detén ao caron do home, a un par de metros do vehículo, olla cara él dende a cintura cara abaixo inclinado dentro do coche, chiscando incesantemente, xerando sons, algúns metálicos, no chan do vehículo onde arrastra as cousas.


- É iso, estamos listos. - Mohamed colle do interior do todo terreo unha gran mochila negra que colga inmediatamente no ombreiro dereito, vólvese a Daniela cun gran sorriso, home servicial e pecha coa man dereita a porta traseira do coche, xerando un son metálico no vehículo antigo.


Daniela permanece nunha posición estática, seria, mírao aos ollos sen parpadear, non lle dá unha palabra de agradecemento, algunha interacción verbal para que o home non se sinta como un escravo, nin sequera fai un xesto nin unha reixa, só o mira, aínda que semella que as altas temperaturas obríganlle a falar, cousa que claramente non lle gusta.


- Levamos auga? - Pregunta no plural da primeira persoa, pero é evidente que non vai transportar o líquido vital.


- Tenho dúas botellas, abonda? - O home xira entón cun medio xiro que lle dirixe a comezar a caminhar e perder de vista a Daniela, que o ve esvaecerse ao lado dereito do coche, a moza corre detrás del inmediatamente e, despois de pasar a esquina. atrás, ela veo dar un paseo en dirección á selva, inmediatamente segueno a pesar de perdelo de vista entre os arbustos, séntese indignada polo desplante, pero vai tras él apurando o paso, tería desistido se non fose pola gran curiosidade que lle inspira a praia da que fala tanto este home, que a describiú como paraíso, ou quizais só o diga como parte da súa obra.


Daniela, co pelo castanho caído sobre o peito abundante, por enriba dos ombreiros e pola parte traseira ata os omóplatos, afásta unha rama coa man dereita, outra coa esquerda, apartando a herba verde alta coa man dereita e coa esquerda, mentres percorre un caminho feito de pedras soltas, seixos, rochas que flúen enormemente dende dentro da terra e infinitas molestias que lle fan preguntarse se a idea de seguir ao árabe foi tan boa. Aínda que non perde ao seu guía en ningún intre, quen se molestou en reducir o ritmo para deixarse ​​seguir, as pendentes, subidas e baixadas, os cambios de inclinación e as curvas fan que perda a paciencia, ata chegar ao bordo dun cantil de dez metros sobre o mar, escarpado, cheo na súa base de rochas apuntadas que parecen agardar a unha vítima que se precipite.


- Non se preocupe, a praia está protexida, o mar non é tan forte.


Mohamed case se deixou alcanzar, só uns metros o separan dela, circulan por ese caminho irregular e perigoso, notou que Daniela ve que as ondas romper contra o cantil, levantando pingas case ata a súa altura, o que a asusta, ela cre que un deslizamento, un rasbalón, podería ser fatal e levala á morte e, de feito, é certo, quizais sexa o guía que foi confiado en traela aquí.


Desde a súa posición poden ver a praia, curva cara ao interior, bordeada por dous outeiros rochosos, coma se fosen os marcos da entrada ao areal, impopular polo seu difícil acceso, pero con augas azuis claras, area branca carente de vexetación ata ben entrado na terra. Dende a distancia vese como un lugar celeste, que xusto no medio ten unha pequena cabana, case cúbica, construída coa axuda de rochas e cemento, unha estrutura que podería facer un fermoso cadro no conxunto da praia, cunha plataforma que o rodea polas súas catro paredes feitas con táboas, secas, grises, arqueadas, cubertas de area.


- Senhorita, esa é unha casa de pescadores, alí un home que vive preto garda as súas artes de pesca. - Mohamed sinala co dedo índice dereito, mentres se dirixe á esquerda para mirar a súa seguidora, que se ve cansa do paseo mentres continúa con dificultade e sen sequera respirar a ritmo constante, mentres a escoita.


O tramo final ata chegar á praia descende un sinuoso caminho rochoso, cheo de area e esvaradizo, pero a moza consegue seguir co seu guía sen escorregar, un último salto finalmente pon os pés na area, pero comeza a súa tortura. Agora, pisar a area cos zapatos fai que cada paso estea máis cansa que o último e segue ao árabe, que caminha na area con tanta soltura coma no asfalto, chegando á cabina no medio do banco de area, cuberto cun tellado de táboas piramidal, que ten no outro lado unha tumbona sucia, desgastada e de plástico branco. Daniela finalmente acada a Mohamed, un caminante implacable, manchado de suor, as pingas do seu líquido interno flúen pola súa pel e corren polo rostro avermellado, báixanse polo nariz, xorden, ríos de suor do seu pescozo empapado chamado pola gravidade cara ás clavículas, formando un regato cunha traxectoria sinuosa que se verte polo centro do seu corpo correndo cara ao centro dos seus seos, que marcan os pezóns baixo a parte superior do seu bikini rosa, quedando mollados de suor.


- ¿Un pouco de auga, senhorita? - Mohamed pousa a mochila nos taboleiros da cabina, incluso sería decorativa nese lugar, se non fose polos paus de cemento desleixados que o seu creador lle imprimiu e que contrastan co ton marrón das pedras usadas, pedras amontoadas, sen traballo, recollido do entorno.


Daniela detense a un metro del, coa boca seca, agardando ansiosamente o elemento líquido, Mohamed inclínase a remexer dentro da mochila, despois de abrir unha cremalleira dun lado para o outro e coa man esquerda extrae unha botella de auga, transparente, con tantas gotas que atravesan a súa superficie como a de Daniela. Mohamed, un home cabaleiro, desenrosca a tapa azul e pásalla á sedenta, que lle leva o brazo dereito para collela e levala á boca inmediatamente, pecha os beizos carnosos no recipiente de plástico dun litro e inclínase para que a gravidade lévea cara á súa cavidade oral, mentres o árabe a observa, observa como a ansiedade coa que consome a auga fai que se verta unha gran cantidade dende os recunchos dos beizos. A auga circula polas súas meixelas polo pescozo, derrama sobre as clavículas, mestúrase coa suor e corre cara aos seus seos, xuntándose coa corrente da súa suor no centro, correndo polo seu escote e humedecendo o seu bikini máis, aínda, está bastante frío e fai que os teus pezones resalten máis cando a humidade do traxe de banho lle chega.


Mohamed agora toma unha botella para sí mesmo, ábrea, queda cos dous tapóns azulados na man dereita mentres bebe dun xeito semellante ao da moza, aínda que non lle escapa esa parte da auga mesturada con suor que atravesa agora o ventre ata o embigo, e despois toca a parte superior da parte de abaixo do bikini, mollándoa, despois de desprazarse polo seu ventre plano, momento no que a muller inclina a botella cara abaixo e detén a inxestión apartando os beizos desde a boca da botella, momento no que segue un gran sopro de aire despois de beber máis da metade da botella dun grolo.


- Aforrar un pouco para despois.


Mohamed apenas tomoú un grolo, baixa a botella ata a altura do peito e enrosca un dos tapóns da man na súa botella, tras o que lle pasa a outra a Daniela, estivo o suficientemente atento como para abrir a botella, pero pechala queda para ela, como parte da diversión desta excursión.




6 Août 2020 15:07:32 0 Rapport Incorporer Suivre l’histoire
1
Lire le chapitre suivant Peixes de Cores

Commentez quelque chose

Publier!
Il n’y a aucun commentaire pour le moment. Soyez le premier à donner votre avis!
~

Comment se passe votre lecture?

Il reste encore 6 chapitres restants de cette histoire.
Pour continuer votre lecture, veuillez vous connecter ou créer un compte. Gratuit!