enoid Uxío Fervenza

Historia con contido clasificado como "Gore", contén escenas altamente explícitas, non adecuadas para lectores sensibles. "ELIZABETH" pertence á saga de vampiros de "HISTORIA DA VIOLENCIA", sempre crítica coa historia da humanidade, os xenocidios, as guerras, a escravitude... nesta ocasión feroces críticas a diferentes tipos de delincuentes sexuais, así como á sociedade que os crea. Elizabeth vive na Inglaterra Victoriana de finais do século XIX, é poderosa, forte, intelixente, hábil, unha excelente estudante á que os seus amigos e mentores tentan inculcarlle a súa insensibilidade como requisito da súa existencia. Axinha sucumbe ao seu temperamento e sentimentos anormais nos outros vampiros cando debe encargarse dunha cadrilla de violadores e pederastas que chaman a atención de Scotland Yard no seu terreo de caza.


Paranormal Vampiros Sólo para mayores de 18.

#gótico #Galicia #galego #violación #terror #gore #vampiros #Historia-da-Violencia
2
7.4mil VISITAS
En progreso - Nuevo capítulo Todos los domingos
tiempo de lectura
AA Compartir

Neve e Névoa I

- Papá, papá, hai unha rapaza na fraga.


O pequeno Ben, que apenas supera o metro de altura, achégase na neve afundindo as pernas por riba dos xeonllos, torpemente, erguendo as pernas o máximo posible para volver a caminhar cara adiante o máximo posible e así seguir avanzando. O seu rostro pálido, inocente e salpicado cun feixe de pecas fixa a mirada na neve para calcular o seu seguinte paso mentres avanza lentamente pero sen parar, o caminho é pesado pola neve.


A súa roupa protexeo ben do frío, unha chaqueta marrón feita coa pel dalgún animal, groso, leva pantalóns do mesmo material e botas de coiro feitas a man que deixaron asomar un forro interior de lá no bordo superior no que se afundían os pantalóns. A súa roupa suxire que a revolución industrial aínda non chegara a este recuncho da Inglaterra vitoriana, con costuras grosas que semellan estar tecidas con fío groso e agulla de coser sacos.


A súa cabeza, con todo, estaba desprotexida, leva o pelo louro coma se fosen fíos dourados, lisos, que fluían do seu coiro cabeludo para tapar as orellas e a caluga, a testa tamén e en parte cubre a frote ata as pestanas, que bordean por riba ollos castanhos que ollan cara o caminho na neve fronte a él, en dirección ao seu pai. As mans si estaban protexidas por luvas de tea grises e grises, tamén era, dun tecido similar, un pano que protexía o pescozo que asomaba baixo a chaqueta, está claro que os seus pais tiveron coidado de protexelo do frío que ataca suave e inexorablemente con pequenas manchas de neve que deixa caer bailando no aire ata o chan, o pelo e os ombreiros de Ben, sen nin sequera brisa para movelos.


É un frío inverno de 1879, había néboa, non moi densa, suficiente para cubrir o Sol pero tamén para permitir unha visión branca perfecta, dous homes cortan un tronco no chan cos seus machados, aínda están separando as pólas do tronco principal. Derrubaran unha árbore de folla caduca duns vinte metros de alto, sen follas nas pólas, espida, era dura, xeada, a respiración xa estaba algo axitada e con cada golpe unha exhalación máis ampla sacaba no aire unha bola de fume branco coma se fosen dragóns,diluído rápidamente no aire, a madeira era tan dura que o traballo quéntaos de contado, a roupa que usan é moi similar á de Ben.


- Jeffrey, ese mocoso teu vai levar pouca madeira, apenas pode andar sobre a neve, deberías abandonalo na fraga.


Di un deles, alto, delgado, coas meixelas demacradas coma se fose un drogadicto e con penetrantes e abultados ollos verdes, o pelo é máis curto que o de Ben, negro, revolto, sucio.


- Jeffrey, dille a ese cabrón que traballe.


Unha muller con modais rudos responde así a este comentario, vestida cunha grosa chaqueta de lá cun parche negro cadrado no cóbado dereito, mal cosido, sucia, leva unha bufanda verde ao pescozo e un vestido de cor ocre que chega ata o chan, sucio na súa parte máis baixa por arrastralo, tremendo de frío co cabelo castanho desordenado e oxidado, máis semellante á herba seca que a pelo humano.


No intre no que abriú a boca amosomaron as súas avanzadas caies como consecuencia da falta de hixiene da época, os seus beizos están rotos e os seus ollos grises semellan amosar o cansazo desa dura vida que debeu levar, enmarcadas olleiras escuras propios dos que non dormen nin todo o día, entre grisáceos e mourados, malia non ser moi vella, podería ter vinte e seis, vinte e sete ou vinte e oito anos, co vestido e debaixo da chaqueta leva un mandil branco de cocinha, bordado, sucio, que se desliza por diante sobre o vestido ata a altura do Os xeonllos, seguramente, levábao para cubrilo un pouco máis do frío, xa que tremía. Está agachada, buscando pola neve pólas que xunta nun monte, agardando uns metros detrás para que ambolos dous homes produzan algo máis contundente co seu traballo que tirar ao lume. As manchas de neve son implacables co seu xersei de pescozo alto e negro, noque fan presa, que sobresaen das costas e dos ombreiros como as manchas dun dálmata.


- Ven aquí Ben, non sei que fas xogando na fraga, calquer día un lobo vaite comer, aínda que así serás unha carga menos.


Agora é Jeffrey, un home grande, o líder indiscutible deste grupo polo seu tamanho, forte, musculoso, algo máis alto que o seu amigo pero co dobre das costas, coas mans grandes coma as dun oso, ten unha cicatriz baixo o ollo, na meixela, o produto dalgún desgarro, cunha forma semellante a unha media lúa invertida, que emella ser o límite da súa barba. Os beizos están rachados polo frío coma os dos seus outros amigos. Agarda uns segundos a que Ben o atope, está dous metros diante del, coa árbore derrubada no medio, xira e sinala as profundidades do bosque coa man dereita.


- Hai unha rapaza na fraga.


Esas palabras chamaron a atención dos adultos. Ninguén se perdería só na fraga ou, polo menos, xa a verían antes, non hai máis chanzos na neve que os que deixan atrás, do outro lado do neno, para chegar alí.


- Quen carallo vai por aquí con este frío?


A muller estremece de frío e está claro que non sería quen de permanecer alí moito tempo, aínda que o traballo de recollida de lenha ía que levaba un tempo. O sufrimento é o prezo da supervivencia e só espera que se realmente hai unha muller na fraga, esta non precise da súa axuda, él ten o xusto para axudar á súa familia.


Detrás dese muller aparece unha nena, tamén vestida con trapos, leva luvas nas mans, pero estas están rotas no polgar, o índice e os dedos pequenos da man dereita e o anel, o índice e o corazón da esquerda, algúns sucios. Luvas que eran claramente grandes, de cor marrón sucia, cor que seguramente adquiriu traballando no campo, leva un fino pano vermello na cabeza, que está amarrado baixo o queixo, probablemente para protexer as orellas, o vestido, cheo de parches, chega ao chan aínda que non se nota a suciedade da parte inferior, xa que é negra, a chaqueta está feita con lá de ovella, vese que estas persoas tinhan que ter as ovellas suficientes para vestirse.


Os seus ollos son verdes e os cabelos castanhos, demasiado sucio, revolto, seco coma a palla, coa cara branca cuberta de pecas baixo os ollos, o seu aspecto daba un bo sinal da súa pobre situación social e a súa idade non debía ter máis de once anos, extremadamente fraca, achégase á nai, atravesando a néboa que a envolveu ata facerse visible, levando nos brazos unha xenerosa cantidade de pólas que usará como lenha para non morrer xeada esta noite.


Jeffrey fíxase nas profundidades da fraga en dirección ao neno, tras del, entre as árbores, cos seus ollos de cor mel e o pelo idéntico ao de Ben, unha curta barba loira, semellante á negra do seu amigo, indica que non tenhen utensilios adecuados para un afeitado correcto. De súpeto, entre as árbores, ao lonxe, unha forma feminina de pelo vermello caminha tranquilamente, paseando, foi a cor do seu pelo en contraste co branco da neve e a néboa o que lle chamou a atención, viste un camisón branco, con só uns finostirantes que se sitúan entre o ombreiro e o pescozo ata o escote, o camisón chega ata os xeonllos e remata cun delicado bordado, está descalza e os brazos están espidos, pálidos aínda que normais debido ás temperaturas. Caminha lentamente de dereita a esquerda a boa distancia deles ata perderse detrás dun arbusto cuberto de neve.


- É ela!


O home moreno deixa fuxir esa frase da súa boca, estaba á esquerda de Jeffrey e xira a cabeza cara a él cunha mirada desaprobadora, Jeffrey podería ter uns trinta anos mentres o seu amigo debía ter uns vinte e cinco, Jeffrey non só era máis grande, tamén era maior, non tinha tempo para dicir nada.


- ¿Conheces a esa muller?


A unha ducia de metros por detrás de Jeffrey, ela tamén albiscoú a esa muller grazas ao seu cabelo vermello alborotado, ondulado, rizado e encrespado. Reprendeunos, pero tamén ten medo, o que viu semella máis a unha pantasma que a un ser humano, caminha pola neve, pero mentres a muller do grupo que recollía lenha estaba cuberta e, aínda así, tremía de frío, a rapaza vai por ahí case espida caminhando descalza sen inmutarse, semellaba ser a única alarmada do grupo. Agora vólvese cara ao pequeno que, por fin, chegoú ata eles.


- Lucy queda alí.


Quizais para Jeffrey e Josh foi unha vista fermosa, pero para a nai de Ben e Lucy o que acababan de ver é unha pantasma, ninguén andaría vestido así sen acurrucarse, axitarse e cruzar as mans diante do peito para agarrarse ombreiros, sen sairle sequera fume da boca.


- Alice, colle a Ben e Lucy, Josh, colle o machado.


Esta Alice corre para coller a Ben saltando no colo dende o outro lado do tronco, recólleo nos seus brazos, pasando as mans baixo os brazos do neno, que as coloca en forma de cruz para facilitar a manobra instintivamente e abrázao con forza contra o seu peito. Nese momento o rapaz foi o que máis estivo exposto a esa visión, Ben agárrase case instintivamente ao pescozo da nai, colocando as pernas curtas baixo os brazos da muller e ela xira inmediatamente para superar de novo o obstáculo da árbore, corre a retirarse tras Jeffrey a varios metros.


- Vaite para a casa Alicia, volveremos dentro dun tempo.


Jeffrey non aparta a vista nin un intre, pero Josh non pode deixar de mirar ao seu redor, nervioso, como Alice que mira ao seu redor e detrás dela, ten medo.


- Quen é esa muller?


Alice aínda se protexe tralas costas de Jeffrey, abraza a Ben, que ten a cabeza apoiada no ombreiro esquerdo mirando cara atrás, cara á súa irmá Lucy, mentres a man do mesmo lado da nai descansa sobre a cabeza para protexelo de aínda non sabe o qué é, cando non recibe resposta, xestiona coa boca medio aberta, asume o peor e di cun evidente ton de desprezo.


- Dásme noxo, es un pervertido, como toques a Lucy xúrocho, mátote.

20 de Septiembre de 2020 a las 00:07 0 Reporte Insertar Seguir historia
3
Leer el siguiente capítulo Neve e Névoa II

Comenta algo

Publica!
No hay comentarios aún. ¡Conviértete en el primero en decir algo!
~

¿Estás disfrutando la lectura?

¡Hey! Todavía hay 27 otros capítulos en esta historia.
Para seguir leyendo, por favor regístrate o inicia sesión. ¡Gratis!

Ingresa con Facebook Ingresa con Twitter

o usa la forma tradicional de iniciar sesión